Posts

Showing posts from 2010

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေသခဲ ေမာ္ေတာ္ေတြေရထဲ

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပႆနာထဲ ဆြဲထည့္ေနျပန္ၿပီ

အခ်ိန္အခါ ေနရာေဒသ မေ႐ြး တင္ေနတဲ့ ရန္ေၾကြးကို လက္တုန္႔ျပန္ဖို႔

သစ္ပင္ျမန္ျမန္စိုက္၊ မေသခင္ အရိပ္လည္းေနရ အခက္လည္းခ်ိဳးရ

မၾကာခဏ ထထေပါက္ေနတဲ့ ကားဗံုးေတြအတြက္

မၾကာခဏ ထထလႈပ္ေနတဲ့ ေျမငလ်င္ေတြအတြက္

မၾကာခဏ ထထတိုက္ေနတဲ့ ဆိုင္ကလုန္းေတြအတြက္

ငါတို႔ၿမိဳ႕ႀကီးကေတာ့ စိုးရိမ္ပူပန္လို႔

ငါတို႔ၿမိဳ႕ႀကီးကေတာ့ ပူလို႔ေသေတာ့မွာပဲ

လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ဧည့္ခန္းဖြဲ႕

ေရဒီယို နားေထာင္ရင္း ကမာၻပတ္၊ဂ်ာနယ္ဖတ္ရင္း အပန္းေျဖ

အင္တာနက္ဆိုင္ ေသးေသးေလးထဲကေန ကမာၻအႀကီးႀကီးကို ေခ်ာင္းၾကည့္ေနရရွာတဲ့

ငါတို႔ၿမိဳ႕ႀကီးကေတာ့ ကၽြတ္က်ဲေနပါၿပီ

ငါေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ငါ့မိသားစု၊ ငါ့ပတ္ဝန္းက်င္၊ ငါ့ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းေတြ ေပ်ာ္ေနပါ့မလား

ငါေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ငါ့ခ်စ္သူ၊ ငါ့မုန္းသူ၊ ငါ့ရန္သူေတြ ေပ်ာ္ေနပါ့မလား

ငါတို႔ ၿဂိဳလ္ျပာႀကီးကေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္က်

တာဝန္မဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက ထြက္ေျပးသြားတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အစုတ္တစ္ထည္လို

စိတ္ဓါတ္ ပ်က္ျပားေနတဲ့ တီရွပ္အနက္ တစ္ထည္လို

ငါဟာ ႐ႈံးပြဲကို အခ်ိန္ဆြဲကစားမိသူ ေနာက္တန္းသမား

သူဖုန္းစားလည္း လက္ညွိဳးထိုးခံရ

သူရဲေကာင္းလည္း လက္ညွိဳးထိုးခံရ

ခုပဲ ရယ္ေနလက္စႀကီးနဲ႔ မင္းမ်က္ရည…

ဒါဆိုရင္မုန္႔လံုးကိုစကၠဴကပ္ၾကပါစို႔

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါးကိုရိုက္ဖို႔

ခင္ဗ်ားမွာ သတၱိရွိျပီလား အျခားအရာေတြနဲ႔ ေရာေနွာမထားရန္

ေျခာက္ေသြ႔ေသာ၊ သတ္မွတ္အပူခ်ိန္၊ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ စိုထိုင္းဆ

အမ်ိဳးအစားခြဲျခားထားပါ ကေလးငယ္ေတြရဲ့ေ၀းေ၀းမွာ

ေဆးကိုအစာစားျပီးမွေသာက္ရန္

ဆရာ၀န္ညႊန္ၾကားခ်က္အရ အိမ္ေထာင္ျပဳရန္/အမိႈက္ပစ္ရန္။


ပြဲမ၀င္ခင္ အျပင္၌ က်င္းပခ့ဲၾကေသာ္လည္း

တကယ့္ပြဲက် အိုးနင္းခြက္နင္း

သံလမ္းမွတ္တိုင္ ဆင္း၍လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါ

အေဆာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းတို့အတြက္ Time Table ရွိသည္။


သစ္ပင္ခုတ္ျခင္းသည္ က်န္းမာေရးကို ဆိုးရြားစြာထိခိုက္ေစသည္(ကမာၻ)

ကြာျခားခ်က္ရွိပါသလား

ခင္ဗ်ားက အနားတိုးလာေသာ္လည္း အတိုးေတြက နားမသြား

ေျခသလံုးက ျပတ္သြားတဲ့ အေၾကာေတြလို

ဆင္းရဲမြဲေတမႈေနရာမွာ တျခားဘယ္အရာမွ အစားထိုးစရာ မရွိေတာ့ျပီ။

အင္အားၾကီး ဥရုေဂြးအေနနဲ့ ၁၆သင္းအဆင့္ကို အလြယ္တကူထင္ခဲ့ေသာ္လည္း

ကစားကြက္ အသာစီးမရဘဲ ခက္ခက္ခဲခဲ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္

ေဘာလံုးပိုင္ဆိုင္မႈအသာ၊ စိတ္ဓါတ္ပိုင္းႏွင့္ အသင္းလိုက္စုစည္းမႈ၊သက္လံုေကာင္းမြန္ေသာ္လည္း

အဆံုးသတ္မေသခ်ာမႈေၾကာင့္

ေလယာဥ္သည္ ေတာင္ကိုရီးယားသို႔ ေစာစီးစြာပ်ံသန္းခဲ့သည္။


မ်က္ရည္က်ေနရပါသလား

ေတာင္အာဖရိကရနံ႔ႏွင့္အာလူးေၾကာ္

လွည္တန္း၌ညေနတိုင္း ေညွာ္နံ႔…

အခု ခင္ဗ်ားၾကံဳ / ေတြ႕ေနတဲ့ ျပႆနာရဲ႕ အစ

အစေလးတစ္စ အစင္းေၾကာင္းေလးတစ္ခု

သတၱဳဟာ အက္လာတယ္

အက္ရာေလးကိုေၾကာင္း/ေက်ာင္းေပးရင္း

အက္ေၾကာင္းရာေလး ျဖစ္လာတယ္

ေရွ႕တိုးလာတယ္ ေရြ႕လာတယ္

တျဖည္းျဖည္း မွိန္ေဖ်ာ့လာတဲ့ အသားအေရမွာ

ဓါးခုတ္ရာလို ေဆးမင္ေၾကာင္ဟာ တဟုန္ထိုး

တဟုန္ထိုး ၾကြလာတယ္ ၊ လင္းလာတယ္

အစင္းေၾကာင္းေတြ တစ္ရစ္ခ်င္း တစ္လႊာခ်င္း

ေျမဆီလႊာကို လႊာယူလိုက္ရင္

ေတ့ဆက္လား ခ်ိတ္ဆက္လား ကြဲကြဲျပားျပား

ကြဲျပားလာတဲ့ အသားအေရာင္ေတြ ၾကားထဲမွာ

သတၱဳဟာ ခၽြန္ျမလာျပီး သိမႈနယ္ပယ္ရဲ႕ အတြင္းသားထဲ အထိ

စူးစမ္း

စူးေနတဲ့ အစေလးကို စမ္းလိုက္မိတဲ့အခါ

ဘာသာစကားဟာ ေတ့ဆက္လား ခ်ိတ္ဆက္လား

လွလိုက္တာလို႔ မညည္းတြားဝံ့ေအာင္ လွ

ဘာမွမျဖစ္ရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး

ဘာမွမျဖစ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ရပ္မသြားဘူး

ဘာမွမျဖစ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဆက္မသြားဘူး

ဘာမွမျဖစ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ TITANIC သေဘၤာၾကီး ျမဳပ္မသြားဘူး

ဓာတ္ပံုရိုက္ယူျပီး ျပတင္းေပါက္ကို ပိတ္လိုက္တယ္

အျမင္/အမွ်င္ဟာ ျပတ္မသြားဘူး

အလ်င္ဟာ ရပ္မသြားဘူး

တိမ္ေတြ။ ။


မင္းစိုးရာ
10.6.2010

ရြာေလးတစ္ရြာ ........ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ကုန္ၿပီ ေအးမိစံ

ဧရာဝတီတိုင္း၊ ရန္ကုန္တိုင္း၊ ပဲခူးတိုင္း စတဲ့ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသေတြမွာ 2008.ေမလ၊ 2 ရက္နဲ႔ 3 ရက္ေတြမွာ ဝင္ေရာက္ တိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းဟာ ခုဆို ႏွစ္ႏွစ္ တိုင္ခဲ့ပါျပီ။
ဒါေပမယ့္လည္း မုန္တိုင္းဒဏ္သင့္ ျပည္သူေတြနဲ႔ ျမန္မာျပည္ တစ္ျပည္လံုးအတြက္ကေတာ့ ျပန္ေတြးၾကည့္တိုင္း ဒဏ္ရာဟာ အစိမ္းသက္သက္ပဲ ရွိေနဦးမွာပါ။
ဒီေန႔ နာဂစ္ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာဖန္တီးသူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မုန္တိုင္း တိုက္ခတ္ျပီး ၆ရက္ အၾကာေလာက္မွာ ၾကံဳေတြ႔ ၾကားသိခဲ့ရတဲ့ ရင္နင့္ဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို
စာနာ မွ်ေဝစိတ္နဲ႔ ေရးသားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ အတူ ၊နာဂစ္မွာ ေၾကကြဲရင္နာဖြယ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္သူေက်ာင္းဆရာမေလး အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ အစ္ကို သူရနီရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို
အမွတ္တရ တင္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။


ရြာေလးတစ္ရြာ


ေမ့ေလ်ာ့မႈေတြဟာ
ငါတို႔ သမိုင္းကို ၾကမ္းရိုင္းေစတာပဲ

လူ႔အျဖစ္ကို ေသခ်ာဖို႔ အတြက္
အဓိပၸါယ္မဲ့ လက္မွတ္တစ္ေစာင္
ေနေလာင္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ ရဲ႕ပုခံုးသား
သူတို႔သားအမိေတြ အဲဒီရြာေလးကို ေရာက္လာခဲ့တာ

"ေရာ့ အေမ... အဲဒီမွာ ဂါလံပံုး
ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္အထိ အရႈံးမေပးနဲ႔
ေျပးေတာ့ အေမ "

အသက္ဆိုတာကလည္း
လုယူရမွ တန္ဖ…

အဖ်ားေသြးေငြ႔ေငြ႔

ဒဏ္ရာဟာ ဇိမ္ခံပစၥည္းတစ္ခုပဲ

ေျခေထာက္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ကမာၻေျမေပၚခ်ခဲ့ၾက

ငါဟာ နာမ္စားမွဟုတ္ပါေလစ။ ။


မင္းစိုးရာ
ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ဧျပီ၊၂၀၁၀။

အပ်က္

သႀကၤန္ရဲ႕အေရာင္က

အစိမ္းနဲ႔အဝါ

စိတ္ကူးတည့္ရာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမွာ

တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး သန္႔ရွင္းခဲ့သမွ်

အညစ္အေၾကးနဲ႔ ေဆးေၾကာခဲ့ၾကတယ္။ ။
္္



မင္းစိုးရာ

ပိေတာက္ေျမမဂၢဇင္း၊ဧျပီ၊2005

ခြဲခြာ

တိတ္ဆိတ္စြာ

တလြင့္လြင့္လႈပ္ခတ္ေနတဲ့

ဇာပ၀ါခန္းဆီးေလးရယ္ . ..

အေမွာင္မလာခင္အေဆာင္ျပတင္း၀က

ျပာလဲ့လဲ့ရီေ၀...

ညေနေတြ အိပ္မက္ဆန္လြန္း

အေပ်ာ္ရႊင္ရဆံုးဇာတ္၀င္သီခ်င္းေလးရယ္

မွန္ကြဲစေတြလိုက္ေကာက္မိေတာ့မွ

ညဟာ ေခ်ာက္ျခားစရာ အနီေရာင္တဲ့

သူ႕မ်က္ေတာင္ေလးေတြဘယ္ေလာက္ရွည္ရွည္

သူ႕မ်က္ရည္ကို ကြယ္ထားလို႔မွမရတာ

ရင္ထဲ ...

တေျမ႕ေျမ႕စိုက္၀င္လာတဲ့ဒဏ္ရာကိုပဲ

တယုတယခၽြန္ျမေနရတယ္။ ။



မင္းစိုးရာ
ဖက္ရွင္မဂၢဇင္း၊ဇြန္၊၂၀၀၉။

အနီတစ္ျခမ္း အနက္တစ္ျခမ္း/ တစ္ျခမ္းအနီီ တစ္ျခမ္းအနက္

ျပည္လမ္းေပၚ တိုးေနတဲ့ေသြးနဲ႔ဖိနင္းပစ္ခဲ့တယ္
ယဥ္ေက်းဖို႔ခြင့္ျပဳမထားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ေသေအာင္အတာလည္းငါ
ဒီမွာ ဒီမွာ ၊ ဒီလို ဒီလိုနဲ႔ ေသြးေအးခဲ့ၿပီ အရူးစိတ္တစ္ဝက္နဲ႔လမ္းျဖတ္ကူးခဲ့ၿပီ
ေကြ႕ဝင္သြားတဲ့အခ်ိဳးအေကြ႕မွာ အခိုးအေငြ႔လိုလြတ္ေျမာက္ဖို႔ ညဥ္းတြားေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းကို ေတာက္ထုတ္မိမယ္
ပါဒေတြရွည္ ၊ ဘဝေတြရွည္ ၊ သံသရာကလည္းအျပန္တစ္ရာမကဘဲရွည္
ရခ်င္ေနတဲ့အရသာဆိုတာ ဘယ္သူရခဲ့ဖူးတဲ့အရသာလဲ
စာသားကလွ်ာယားစရာေကာင္းလြန္းလို႔ စာသားကိုလွ်ာဖ်ားနဲ႔ေတာင္မတို႔ရဲ
အခု တစ္ခုခုျဖစ္ေနၿပီ အခုတစ္ခုခုေတာ့ ခုေနျပန္ၿပီ
ျပင္ထား ဖ်က္ထား စီထားတာေတြနဲ႔ဆက္ၾကည့္တယ္ ဟိုးတုန္းကလား မေန႔ကလား မနက္ျဖန္ကလား လာေနတာ
တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ ေရြ ႔ေရြ ႔ေနတာလည္း တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ ေရႊ ႔ေရႊ ႔ေနလို႔ပါပဲ
ပိုက္ဆံမရွိလို႔လား ရည္းစားနဲ႔အဆက္အသြယ္မရလို႔လား အိမ္လြမ္းလို႔လား အလုပ္မွာအဆင္မေျပလို႔လား ဒါမွမဟုတ္လား
ေရာက္ေရာက္ေနတာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေလး
လြင့္ေနေအာင္ လႊင့္ထားတယ္ ထီးထီးႀကီးက်န္လို႔ တစ္ေယာက္တည္းမနက္ျဖန္ တစ္ေယာက္တည္းဒီေန႔ တစ္ေယာက္တည္းမေန႔က
အိပ္မရျပဳမရည ငယ္ငယ္ကလြယ္လြယ္ေတြးခဲ့တာေတြလည္းခုေလးေလးတြဲ႔တြဲ႔ရယ္
ေမ့ခဲ့တယ္ တစ္ေမ့ၿပီးတစ္ေမ့ ရွိတယ္ဆိုတာေတ…

သိုးမည္း

တစ္ေလွလံုးပုပ္မယ့္
ငါးခံုးမေလးတစ္ေကာင္
ေမွာင္ေနေတာ့ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္မျမင္ရဘူး
ဆံပင္ေတြရွည္ျပန္ေပါ့
ဖိနပ္ျပတ္ျပန္ေပါ့
ေဆြျပမ်ိဳးျပထဲ ေငါထြက္ေနတဲ ့အစြန္းတစ္စ
ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာငါ့ဆီမွာေနဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပံုမရဘူး
အခုစဥ္းစားေနတာ...
ခႏၱာကိုယ္မွာ ဘယ္အစိတ္အပိုင္းကိုျဖတ္ေတာက္ပစ္လိုက္ရင္
အညံ့ေတြေပ်ာက္မလဲ
တစ္ေယာက္တည္းတြန္းေရႊြ႕ရတဲ့
မ်က္ႏွာမြဲမြဲ တစ္ကမာၻ
ေက်ာက္ခဲေလးႏွစ္လံုးနဲ႔ မီးခတ္ကူးစက္ခဲ့ေပါ့
ဒဏ္ရာ...။ ။


မင္းစိုးရာ
ဖက္ရွင္မဂၢဇင္း၊မတ္၊2010။

နာမည္ကိုရြတ္ရင္းမ်က္ရည္က်

ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိရေတာ့
ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္မွန္း သိေနရတယ္
ခႏာၱကိုယ္မွာ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလိုေနသလို
ငါ့မွာလိုအပ္လို႔
တဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ
ဦးေႏွာက္ကို ေ၀ဒနာနဲ႔တေျမ႕ေျမ႕လာစားတယ္
ဟိုေတြးဒီေတြး ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး
ေျပးလႊားေနရတယ္
အေမွာင္ဆိုေတာ့
ထိစမ္းမိသမွ်က ကိုယ္ထင္ထားတဲ့အတိုင္းလားလို႔
ေယာင္မွားမိပါတယ္
မေခၚဘူး မေျပာဘူး
တံခါးကိုဆြဲပိတ္ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္ခ်ဳံ႕ၾကည့္ေတာ့
အိပ္ယာေပၚ ေခြေခါက္ေနတာ
အလ်င္စလိုေျပးထြက္သြားတာ
အ၀တ္အစားေတြ နံေစာ္ေၾကမြေနတာ
ဆံပင္ေတြကို ဆြဲဆန္႔ေနတာ
ရယ္ေနရင္း အေၾကာင္းမဲ့ရပ္တန္႔ေငးေ၀သြားတာ
ဖုန္းၾကိဳးေတြဆီတြားတက္ေနတာ
ကတၱရာလမ္းကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲေခါက္ထည့္ေနတာ
ျမန္ျမန္စား ျမန္ျမန္သြားျပီး ျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္မလာတာ
မေရာက္တဲ့အရပ္ဆီ ထြက္ခြာသြားျပီး
ေရာက္ရာအရပ္မွာ ရပ္တန္႔ေနတာ
ရပ္တန္႔တိုင္းမွာ အဓိပၸာယ္ကင္းမဲ့လွ်က္
အဓိပၸာယ္တိုင္းမွာ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတာ
အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာ နာမည္ကိုရြတ္ရင္း
နာမည္ကိုရြတ္ရင္း
သူ႔နာမည္ကိုရြတ္ရင္းမ်က္ရည္က်
တိတ္ဆိတ္စြာ . . .
သူ႔နာမည္ကိုရြတ္ရင္းမ်က္ရည္က်
အသက္ရွင္စဥ္မွာ ေပ်ာ္သလိုလိုရယ္ေမာရင္း ရယ္သလိုလိုမ်က္ရည္က်
အလြမ္းရယ္
ခ်စ္ျခင္းက Fiber Optic ထဲပိတ္မိေနျပီး
အရူးကေ…

ဆုတ္ျဖဲခံရတဲ့အရိပ္

ငွက္ေတြ အိပ္တန္းဆီျပန္ၾကတယ္
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အေငးမွာ
အေဝးကလမ္းေလး ၾကမ္းတမ္းလို႔
ညေနခင္းတြန္႔ေခါက္ျမစ္ေရထဲ
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕သတင္း
စီးဆင္းမလာႏိုင္ေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ဆိုတာ
ဘုရားတက္
ဆီမီ၊ပန္း၊ေရခ်မ္းကပ္လွဴျပီး
မျပည့္ေသာဆုေတြေတာင္းယူရသလိုမ်ိဳး
သူငယ္ခ်င္းေရ. . .
ဘာသံမွမၾကားရဘဲ မင္းလည္းျပိဳက်ခဲ့ရတယ္။

ငါတို႔ဘဝေတြကလူငယ္
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို က်ိန္စာသင့္သလိုခ်စ္တတ္တယ္
စူးစမ္းသင္ယူတတ္တယ္
သိမ္ေမြ႔ခံစားတတ္တယ္
ျငင္းဆန္ေပါက္ကြဲတတ္တယ္
ျပီးေတာ့ က်ိန္းေသ အသဲကြဲတတ္တယ္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ ငါတို႔ေျပာခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြက
"အခ်စ္" တဲ့
ဘယ္ျမစ္ကိုမဆို ေရစီးသန္ေစတယ္
ဒီတစ္ႏွစ္လံုးမွာ အတြင္က်ယ္ဆံုးစကားက
"မိုးခါးေရ" ၊
မီးေလာင္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေပၚ
အနမ္းနဲ႔တက္ရမယ္ဆိုတဲ့
မာယာေကာ့(ဖ)စကီးရဲ႕" ေဘာင္းဘီဝတ္ မိုးတိမ္"
ငါတို႔အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြအေပၚ ရြာခ်ခဲ့ပံုဟာ
မွတ္သားဖြယ္ရာ မိုးေရခ်ိန္ေပါ့။

အခုေတာ့ မင္းမရွိတဲ့စကားဝိုင္းမွာ
မင္းအေၾကာင္းေခါင္းစဥ္တစ္ခုနဲ႔
ငါတို႔အျပံဳးေတြဆို႔နင့္
မင္းခ်စ္သူရဲ႕အပါးကေန
မင္းရိပ္ဟာ ထြက္ခြာရေခ်ေပါ့
တိတ္တဆိတ္. . .
မင္းလြယ္အိတ္ထဲေမ့က်န္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာကေတာ့
မင္းတစ္ဘဝစာျဖစ္ခဲ့ရျပီ။ …

ညေန

ရစ္ဘီးကထြက္ခြာသြားတဲ့ ႀကိဳးစကိုသာျမင္ရျပီး
စြန္ကိုမျမင္ရ
အျမင့္ဆံုးထိလႊတ္တင္ ျပီးခါမွ
အျမင့္ဆံုးမွာျပတ္ေတာက္ခဲ့ရ
စကၠဴေလတံခြန္။ ။


မင္းစိုးရာ
2005

ဆင္းရဲသား ရနံ႔ ကိုယ္တိုက္ ဆပ္ျပာ

ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းေတာ့
ၿမိဳ႔ၾကီးကို တန္းနင္းမိတယ္ မဟုတ္လား
ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕ စြန္ၿမိဳ႔ဖ်ား
လမ္းမက်ယ္ၾကီးကေန လမ္းႀကိဳလမ္းၾကား
ေသြးၾကာမႀကီးကေန ေသြးေၾကာမွ်င္ေလးေတြၾကား
ေသြးနဲ႔ေခၽြးနဲ႔ တိုးေ၀့လို႔
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ရင္း
လမ္းတစ္ဖက္ ျဖတ္ေျပးသြားတဲ့ တံလွ်ပ္ေတြကို ေငးေနတယ္
မင္းေနတာ ေျခာက္ထပ္တိုက္မို႔
တက္ရတာေျခာက္ကပ္ကပ္ပါပဲ
ၿမိဳ႔ရဲ႔ လူေနမႈပံုစံမွာ
တျဖည္းျဖည္း ပြေယာင္းလာတဲ့ LP နဲ႔
တျဖည္းျဖည္း ရႈပ္ေထြးလာတဲ့ LT နဲ႔
အေရျပားနဲ႔ အရိုးၾကား အဆီပိုေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္
အဂၤေတၾကမ္းခင္းနဲ႔ သင္ျဖဴးဖ်ာၾကား
ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အစုတ္ေတြ မ်ားမ်ားလာတယ္
လွ်ပ္စစ္သမားမို႔
ုု၀ါယာႀကိဳးေတြ ေပါက္ၿပဲေနတာလည္း ကၽြတ္က်ဲရာမလို
Software သမားမို႔
Windows က ခဏခဏ ျပဳတ္က် ခဏခဏ ျပန္တင္
Hardware သမားမို႔
Casing တစ္ျခား Circuit တစ္ျခား Drive တစ္ျခား
ေခါင္းတစ္ျခား ကိုယ္တစ္ျခား ရုပ္တစ္ျခား နာမ္တစ္ျခား
ခဏခဏ ျပဳတ္က်ေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကိုလည္း
ခဏခဏ ျပန္တင္ထားတယ္
ေဘာလံုးဂ်ာနယ္ကို အိပ္ယာခင္းလုပ္
ေတာင္ပံ မရွိေတာ့တဲ့ ငွက္လို ငုတ္တုတ္ ေမ့ေနတယ္
ကာရာအိုေကခန္းထဲ ကၽြံ၀င္ေနတဲ့ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို ျပန္ဆြဲထုတ္
သစၥာတရားကို ခုတံုးလုပ္ဖို႔ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ပစၥည္းေတြ ထုတ္လ…

မိုးသားေတြရဲ႕ အေဝး

ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၊ စီးကရက္ လက္ၾကားညွပ္ၿပီး

မွန္တံခါးရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ေငးေနတယ္

ေငးေနတဲ့ ရႈခင္းထဲမွာ သစ္ပင္တစ္ပင္မွ မပါဘူး

သစ္သားပြတ္လံုး ထိုင္ခံုမွာထိုင္လို႔

ေျပာင္လက္ေနတဲ့ သစ္သားပရိေဘာဂ ကၽြန္းစားပြဲေပၚမွာ

ေကာ္ဖီခြက္ဟာ အေငြ႕ေထာင္းေထာင္းထ

ညဆယ့္ႏွစ္နာရီ တိတိကို 12:00 pm လို႔ ခ်ေရးလိုက္တယ္

ေတြးေနတဲ့ အေတြးထဲမွာ

သစ္ပင္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ ဆိုတာလည္း ပါခ်င္ပါမွာေပါ့

ဒီေနရာမွာ သၾကားအစား

စကားတစ္ခြန္း ႏွစ္ခြန္း ထည့္ေမႊလိုက္ရင္ ပိုလို႔ ခ်ိဳသြားမယ့္ည

ေညာင္းညာလြန္း၊ ၿငီးေငြ႕လြန္း

အစားအေသာက္ရဲ႕ အရသာဟာ အျပင္ထြက္ လမ္းေလ်ာက္ေနရရွာတယ္

အံ့ၾသဖြယ္၊ အံ့ၾသဖြယ္၊ အံ့ၾသဖြယ္

အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသဖြယ္ေတြ ထပ္ေနၿပီ

အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နာက်င္မႈကို မဖြဲ႕ဆိုဖူးဘူးတဲ့

ခင္ဗ်ားေျပာေျပာေနတဲ့ လူလုပ္ေလာကႀကီးမွာ

ခင္ဗ်ားေျပာေျပာေနတာ လူလုပ္စကားေတြေပါ့

အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခံစားမႈမရွိဘူးလား

အရင္ဘဝက က်ခဲ့တဲ့မ်က္ရည္ဟာ ခု ခင္ဗ်ားေခါင္းအံုးမွာ စိုစြတ္ေနမလားဘဲ

အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အမွန္တရားႀကီး မရင့္သီးလြန္းဘူးလား

အရင္ဘဝက ၾကည့္ခဲ့တဲ့ မွန္ထဲမွာ

အရင္ဘဝက ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာကို ေတြ႔ရမယ္

အရင္ဘဝက ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံု…

ခ်မ္းသာတဲ့ ကေလးေလး

(၁)

“ ငါခ်မ္းသာခ်င္တယ္၊ငါသာခ်မ္းသာရင္ လမ္းေပၚက ကေလးေတြကို

ေနစရာ၊ စားစရာ၊၀တ္စရာ၊ေဆး၊ေမတၱာနဲ႔ အၾကင္နာေတြေပးမွာ”

ကၽြန္မ မရပ္မနားေတြးေနတယ္

ဘာမွမပိုင္ဆိုင္တဲ့ လမ္းေပၚကကေလးကေတာင္ သူပိုင္သမွ်ကိုမွ်ေ၀ေပးခ်င္တဲ့စိတ္ရွိေသးရင္

အားလံုးကိုပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္မတို႔က ဘာလို႔မ်ားဒီေလာက္ေလာဘႀကီးေနၾကဦးမွာလဲ

နာရီ၊စက္ဘီး၊တီဗြီ၊ကြန္ပ်ဴတာ

ကေနဒါမွာ ကၽြန္မတို႔ဟာ စား၀တ္ေနေရး ဖူလံုႀကြယ္၀တဲ့ဘ၀

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ရက္က ဘရာဇီးလ္လမ္းေပၚက ကေလးေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေပးၿပီးေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တယ္

၀ယ္လိုက္လႊင့္ပစ္လိုက္၊ ၀ယ္လိုက္လႊင့္ပစ္လို္က္

ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ကၽြန္မတို႔ဟာ ျဖဳန္းတီးေနပါတယ္

ေျမာက္ဖ်ားတိုင္းျပည္ေတြက လိုအပ္ေနသူေတြနဲ႔မွ်ေ၀သံုးစြဲတာမ်ိဳး

လိုတာထက္ပိုလွ်ံေနသည့္တိုင္ေအာင္

ကိ္ုယ့္ခ်မ္းသာသမွ်ထဲက ဖဲ့ေပးလိုက္ဖို႔ကို တြန္႔ဆုတ္ေနၾကပါေသးတယ္

ကၽြန္မကေဒါသေတြနဲ႔ ကန္းမေနပါဘူး ၊ ေသာကေတြကလည္း ခံစားခ်က္အမွန္အတိုင္း

ကမာၻကိုထုတ္မေျပာဖို႔ မတားဆီးႏိုင္ပါဘူး

(၂)

ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္ရွာ ကေနဒါကေန ရီယိုျမိဳ႕ေတာ္အထိ မိုင္ေျခာက္ေထာင္ခရီး

သင္လူႀကီးမင္းတို႔ရဲ႕ အျပဳအမူ ၊ အက်င့္အႀကံေတြကို

ေျပာင္းလဲရမယ္ဆိုတာ ေျပာျပဖို႔လာခဲ့တာပါ

အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္ေတြအတြက္

ကမာၻေပၚ…

ပ်င္းေနၿပီမဟုတ္လား

ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ေနၾကာေတြ ပ်င္းေနၿပီ မဟုတ္လား
ေပ်ာက္ေနတဲ့ အပိုင္းအစေတြ မလိုအပ္ရင္ ေရာက္ေရာက္လာၿပီး လိုအပ္ရင္ ေပ်ာက္ၿမဲေပ်ာက္လို႔
အေရးတႀကီး တိုက္ဆိုင္ စစ္ေဆးမႈမွန္သမွ် လြဲမွား ကြာျခားခ်က္ေတြ
မေျပာျဖစ္ေတာ့ေသာ စကားမ်ားလို ေရာဂါဘယေတြ၊ မေမးျဖစ္ေတာ့ေသာေမးခြန္းမ်ားလို မြတ္သိပ္မႈေတြ
ပ်င္းေနၿပီမဟုတ္လား ေသေနတဲ့ပံုစံအတိုင္း ေစာင့္ေနတယ္ေလ. . .ေရာက္မလာတာေတြကို
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရိုးစုဆိုတာ မေမ့ေအာင္ ခဏခဏ ဓာတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္ေနတယ္
ရိုးသားရတာကို ၿငီးေငြ႔သြားၿပီလားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးေနတယ္
ပင္မေရစီးကို ၿငီးေငြ႕သြားၿပီလား၊အျဖဴအမဲ တီဗြီေလးကို ၿငီးေငြ႕သြားၿပီလား၊ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို၊ေပ်ာ္စရာေတြကို၊
လိမၼာယဥ္ေက်း ခ်ိဳသားေအးကို၊ ဘီယာနဲ႔အရက္ကို ၊ ေန႔စဥ္ဘဝကို၊သူကလြဲတဲ့ဖြဲဆန္ကြဲကို၊ေခ်ာင္ပိတ္ရိုက္တဲ့ေမးခြန္းေတြကို၊
ေကာင္းက်ိဳးမေပးတဲ့ေကာင္မကို၊အိပ္ယာေစာေစာထရတာကို၊ပတ္ဝန္းက်င္ကို၊အသက္ရွင္ေနရတာကို ၿငီးေငြ႕သြားၿပီလား
တစ္ေန႔လံုးစားလို႔မရ သြားလို႔မရ ဘာမ်ားျဖစ္ေနၿပီလဲ ဘယ္မ်ားေရာက္ေနၿပီလဲ ေမွ်ာ္ေနရတဲ့စိုးရိမ္စိတ္ႀကီး ၿငီးေငြ႕သြားၿပီလား
ေရာက္တဲ့အရပ္ကဖုန္းဆက္လိုက္ပါလား မင္းမ်က္ရည္ေတြ. . .၊ေပ်ာ္ေအာင္ေန အရင္ကညေနခင္…

အေရာင္မ်ားဆီ တုိးဝင္ၾကည့္ျခင္း

(၁)
စကၠဴစ ျဖဴျဖဴေလးေတြ ေၾကမြ လြင့္စင္သြားတဲ့အခါ စိတ္ထဲ အထီးက်န္မႈဟာ အေရာင္ေတြအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ စိမ္းညိဳ႕ အုံ႔ဆိုင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႔ အရိပ္ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္သက္သာရာ ရေစမယ့္ အေရာင္ တစ္ခုခုေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀မွာ အမွန္တကယ္ လိုအပ္မွာပါပဲ။ စံပယ္ပန္းေလးလို ျဖဴဆြတ္ ေမႊးပ်ံ႕ျခင္း၊ ခ်စ္သူရဲ႕ ပန္းေသြးႏုေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းေတြလို ခ်ိဳရီ ႏူးညံ့ျခင္း တစ္ခုခုေပါ့ . . .။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြဆီ စိတ္နဲ႔တိုး၀င္သြားေတာ့ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ျဖဴတဲ့ ႏွင္းရဲ႕ အေရာင္ကို ေတြ႔ရတယ္။ အေမွာင္မွာ ၫိႈးငယ္ဆိတ္ၿငိမ္စြာ ထိုင္ေနပါတယ္ ဟိုးေ၀းေ၀းက အလင္းေရာင္ရယ္. . .

(၂)
ငယ္ဘ၀ရဲ႕မိုးတိမ္ေတြ အိမ္အျပင္တြင္ ၫိႈ႔ေနတုန္းပင္ ရွိလိမ့္မည္။ ပ်ိဳးခင္းစိမ္းစိမ္း လယ္ကြင္းေတြ၊ တက္ေရႏွင့္အတူ ၀ါဆို၊ ၀ါေခါင္မိုးကလည္း ေဖြးေဖြးလႈပ္မွ်ပင္။ ခ်မ္းလြန္းလွ ေအးလြန္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ေနျပန္သည္။ ၀မ္းနည္းသည့္ အခါလည္း ရွိတတ္ျပန္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာပဲ ေရာက္ေနေရာက္ေန ငယ္ဘ၀ရဲ႕မိုးရာသီေတြဆီ သတိရ ဆြတ္က်င္ရသည္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မက်က္ေတာ့မယ့္ ဒဏ္ရာကို ခင္တြယ္ ယုယရသလို ရင္၌နင့္နင့္သည္းသည္း ျဖစ္ရသည္။ နာၾကင္ဖြယ္ မိုးေရစက္ေတြလို မေမ့ေပ…

ငွက္ကေလး…

ငွက္ကေလး…

မင္းလာနားပံုကမယံုႏိုင္စရာ
တိုးတိတ္ညင္သာလြန္းရဲ႕
ရႈခင္းမဲ့ျပတင္းေပါက္အေသထဲ
မင့္ရဲရင့္ဖ်တ္လတ္ေတာင္ပံခတ္သံ

နဲ႔
အမွန္ေတြဟာသက္၀င္လင္းျပက္လို႔

ငွက္ကေလး…
မင္းဟာ ကမၻာဦးဂူနံရံမွာ
ငါေရးျခစ္ခဲ့တဲ့ သိစိတ္မဲ့ပန္းခ်ီကား
အလင္းကန္းေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြရဲ႕တံခါးကို
မင္းရင္ထဲကသီခ်င္းစာသားနဲ႔ ဖြင့္ခဲ့တယ္…

အရႈံးမဟုတ္ဘူး ငွက္ကေလး…
ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ
ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာရဲ႕ ထိုးျမဲလက္မွတ္ပါ
မင္းပ်ံသန္းသြားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ
ငါဟာ ျငိမ္းခ်မ္းစြာခ်စ္ခဲ့တယ္…
ငါဟာျငိမ္းခ်မ္းစြာ…
ငါဟာ…

ငွက္ကေလး…
မင္းစေတးခဲ့တဲ့ေတာင္ပံေတြရဲ႕ တံစက္ျမိတ္မွာ
ငါ့အေမွာင္စိတ္ေသြးတိတ္ခဲ့ေပါ့
မေရရာသူေတြရဲ႕ စကားမွာေတာ့
မင္း ပ်ံသန္းေပ်ာက္ပ်က္ခဲ့ျပီတဲ့
ရင္ထဲကိုလာနားတဲ့ ငွက္ဆိုတာ
တစ္သက္လံုးေပ်ာက္ပ်က္ဖို႔ ပ်ံသန္းမွာ မဟုတ္ဘူး
ငါ အဲဒီလို ယံုၾကည္ဖြဲ႔ဆိုခဲ့တယ္ ။ ။

မင္းစိုးရာ

ေနေကာင္းလား ေကာင္းႀကီး

ေနေကာင္းလား ေကာင္းႀကီး
ပုသိမ္မွာေတာ့
လမ္းႀကိတ္စက္ေအာက္
ေက်ာက္ခဲေလး ေရာက္သြားၿပီ သူငယ္ခ်င္း။

ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ
ေျခာက္ေသြ႔သြားတဲ့ ငါတို႔ရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြ
ညီေတြ၊ညီမေတြ လွည္းက်င္းႏုိင္ရဲ႕လား
ဘုရားနား နီးေတာ့ ဘုရားအေၾကာင္း
စာအုပ္နား နီးေတာ့ စာအုပ္အေၾကာင္း
မင္းအနား မနီးေပမယ့္ မင္းအေၾကာင္း
ေနေကာင္းရဲ႕လား ေကာင္းႀကီး။

ေကာင္းႀကီးေရ . . .
မင္းေသြးထဲ ေအးခဲေနတဲ့ ေရာ့(ခ္)သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လို
ငါတို႔ကို သတိရပါ
မင္းေျပာခဲ့သလိုေပါ့
တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ထက္
တကယ္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အရာေတြကို စားျမံဳ႕ျပန္ရတာ
ပိုအရသာ ရွိပါတယ္။

ေနေကာင္းလား ေကာင္းႀကီး
မင္းေက်ာင္းတက္ေနရၿပီဆို
ငါတုိ႔ကေတာ့
ဘဂၢဒက္မွာ မထူးဆန္းေတာ့တဲ့ လမ္းေဘးဗုံးပဲ
ကြဲခ်င္လည္း ကြဲေပါ့။

ပုသိမ္မွာတုန္းက ရန္ကုန္ ဘယ္ဘက္မွာလဲလို႔ ေမးေတာ့
မင္းေကာင္မေလးအိမ္ဘက္ မင္းက လက္ၫိႈးထိုးျပတယ္
အခုေတာ့ ပုသိမ္ဆိုတာ
ခ်စ္သူေတြ ရွိရာ အရပ္လို႔
ငါလည္း မွတ္သားတတ္ေနၿပီ သူငယ္ခ်င္း။

ေနေကာင္းလား ေကာင္းႀကီး
စေန၊ တနဂၤေႏြဆို ငါနဲ႔ၾကက္ဖေလး ႏွစ္ေယာက္
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲ ရွိသမွ် လမ္းေတြ အကုန္ လိုက္ေလွ်ာက္တာပဲ
ဒါေပမယ့္ ဘယ္မွ မေရာက္ပါဘူး
ေနာက္ဆံုးေတာ့ လပြတၱာသား ကဗ်ာဆရာႏွစ္ေယာက္ရဲ႕
သမိုင္းလမ္းဆံုက သတ္သတ္လြတ္ …