Friday, February 19, 2010

မိုးသားေတြရဲ႕ အေဝး

ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၊ စီးကရက္ လက္ၾကားညွပ္ၿပီး

မွန္တံခါးရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ေငးေနတယ္

ေငးေနတဲ့ ရႈခင္းထဲမွာ သစ္ပင္တစ္ပင္မွ မပါဘူး

သစ္သားပြတ္လံုး ထိုင္ခံုမွာထိုင္လို႔

ေျပာင္လက္ေနတဲ့ သစ္သားပရိေဘာဂ ကၽြန္းစားပြဲေပၚမွာ

ေကာ္ဖီခြက္ဟာ အေငြ႕ေထာင္းေထာင္းထ

ညဆယ့္ႏွစ္နာရီ တိတိကို 12:00 pm လို႔ ခ်ေရးလိုက္တယ္

ေတြးေနတဲ့ အေတြးထဲမွာ

သစ္ပင္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ ဆိုတာလည္း ပါခ်င္ပါမွာေပါ့

ဒီေနရာမွာ သၾကားအစား

စကားတစ္ခြန္း ႏွစ္ခြန္း ထည့္ေမႊလိုက္ရင္ ပိုလို႔ ခ်ိဳသြားမယ့္ည

ေညာင္းညာလြန္း၊ ၿငီးေငြ႕လြန္း

အစားအေသာက္ရဲ႕ အရသာဟာ အျပင္ထြက္ လမ္းေလ်ာက္ေနရရွာတယ္

အံ့ၾသဖြယ္၊ အံ့ၾသဖြယ္၊ အံ့ၾသဖြယ္

အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသဖြယ္ေတြ ထပ္ေနၿပီ

အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ နာက်င္မႈကို မဖြဲ႕ဆိုဖူးဘူးတဲ့

ခင္ဗ်ားေျပာေျပာေနတဲ့ လူလုပ္ေလာကႀကီးမွာ

ခင္ဗ်ားေျပာေျပာေနတာ လူလုပ္စကားေတြေပါ့

အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခံစားမႈမရွိဘူးလား

အရင္ဘဝက က်ခဲ့တဲ့မ်က္ရည္ဟာ ခု ခင္ဗ်ားေခါင္းအံုးမွာ စိုစြတ္ေနမလားဘဲ

အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အမွန္တရားႀကီး မရင့္သီးလြန္းဘူးလား

အရင္ဘဝက ၾကည့္ခဲ့တဲ့ မွန္ထဲမွာ

အရင္ဘဝက ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာကို ေတြ႔ရမယ္

အရင္ဘဝက ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုထဲမွာ

အရင္ဘဝက ရႈခင္းဟာ စိမ္းလို႔ေမွာင္လို႔

သစ္ပင္ကို ခင္ဗ်ားခုတ္ပစ္လိုက္ၿပီ။ ။


မင္းစိုးရာ

19.2.2010

No comments:

Post a Comment