Sunday, March 14, 2010

သိုးမည္း

တစ္ေလွလံုးပုပ္မယ့္
ငါးခံုးမေလးတစ္ေကာင္
ေမွာင္ေနေတာ့ ကိုယ့္အရိပ္ကိုယ္မျမင္ရဘူး
ဆံပင္ေတြရွည္ျပန္ေပါ့
ဖိနပ္ျပတ္ျပန္ေပါ့
ေဆြျပမ်ိဳးျပထဲ ေငါထြက္ေနတဲ ့အစြန္းတစ္စ
ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာငါ့ဆီမွာေနဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပံုမရဘူး
အခုစဥ္းစားေနတာ...
ခႏၱာကိုယ္မွာ ဘယ္အစိတ္အပိုင္းကိုျဖတ္ေတာက္ပစ္လိုက္ရင္
အညံ့ေတြေပ်ာက္မလဲ
တစ္ေယာက္တည္းတြန္းေရႊြ႕ရတဲ့
မ်က္ႏွာမြဲမြဲ တစ္ကမာၻ
ေက်ာက္ခဲေလးႏွစ္လံုးနဲ႔ မီးခတ္ကူးစက္ခဲ့ေပါ့
ဒဏ္ရာ...။ ။


မင္းစိုးရာ
ဖက္ရွင္မဂၢဇင္း၊မတ္၊2010။

2 comments:

  1. အစ္ကိုေရ ...
    ဒီကဗ်ာေလး အရမ္းသေဘာက်မိပါေၾကာင္း ဟစ္ခဲ့တယ္ ... ။
    ေလးစားလ်က္
    ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္-ညီငယ္ေန ့သစ္

    ReplyDelete
  2. ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ

    ReplyDelete